nitiwadee 的个人资料~*~Never be the same.......照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
6月8日 หมากลางสวน วันนี้ฉันกลับบ้านเวลาสี่โมงครึ่ง ซึ่งเป็นเวลาปกติ อาทิตย์ นี้ฉันเลือกใช้เส้นทางลัด ที่ต้องผ่านหมู่บ้านแหละหลุมบ่อ เพราะรู้สึกว่าใกล้กว่าเส้นทางเดิม และเริ่มหลบหลุมบ่อ และฝูงวัวได้คล่องขึ้นแล้ว เมื่อพ้นหมู่บ้านแรก ถนนโล่ง ไม่มีสิ่งมีชีวิตตนใดมาขวางเส้นทาง หลุมบ่อก็ไม่มีให้หลบ ฉันจึงเร่งความเร็วรถให้มากกว่าเดิม แต่เมื่อถึงทางแยกก็ไม่ลืมที่จะชะลอเพื่อดูให้แน่ใจว่า จะไม่มีรถอีแต๊ก หรือ อะไรก็ตามโผล่ออกมา เมื่อไม่มีอะไร ฉันจึงเพิ่มความเร็วเป็นปกติ ซึ่งก็ไม่ได้เร็วมาก เวลานั้นเป็นเวลาที่พระอาทิตย์กำลังเตรียมจะลับขอบฟ้า แสงแดดจึงสาดส่องลงมาปะทะกับสองตาของฉันพอดี มองสองข้างทางไม่ค่อยชัดเจนนัก ทันใดนั้นเอง หมาสองตัววิ่งไล่กันออกมาจากทางแยกนั้น และรถของฉัน ก็มาถึงแยกนั้นพอดิบพอดี นาทีนั้น ฉันเลือกที่จะไม่เหยียบเบรก และหักหลบ เพราะถ้าทำแบบนั้น รถคงเสียหลักแน่ ๆ ตุ๊บ..... เสียงรถชนเข้ากับเจ้าหมาตัวแรกที่วิ่งออกมา ตอนนั้นฉันรู้สึกสับสนมาก จะจอดรถแล้วกลับไปดูมันดีไหม อีกใจหนึ่งก็กลัว เพราะแถวนั้นไม่มีบ้านคนเลย มีแต่สวนของชาวบ้าน ขับรถมาอีกประมาณ 500 เมตร ฉันจอดรถหน้าโรงเรียนประถมของหมู่บ้านนั้น แล้งลงไปดูร่องรอย ว่ารถเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่มีรอยบุบ มีเพียงเศษดินจากหมาตัวนั้นติดอยู่ รถไม่เป็นอะไรเลย หมาตัวนั้นก็ไม่น่าจะเป็นอะไรมาก ระหว่างนั้น มีชาวบ้านคนหนึ่ง ขับมอเตอร์ไซค์ผ่านมา และมองด้วยความสงสัยว่าฉันจอดรถทำไม แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขา ฉันขึ้นรถ และตัดสินใจกลับไปดูหมาตัวนั้น เมื่อไปถึงจุดเกิดเหตุ ก็พบว่าชาวบ้านคนนั้นขับรถกลับมาดูเหมือนกัน ฉันไม่อยากเห็นภาพตรงหน้านี้เลย หมาตัวนั้น ยังนอนอยู่ ฉันรีบจอดรถ และลงไปดูอาการของมัน เลือดสีแดงนองอยู่ข้างตัว และมีลำไส้ทะลักออกมา มันชักกระตุกๆ เหมือนกำลังจะตาย ฉันทำอะไรไม่ถูกเลยจริง ๆ ชาวบ้านคนนั้น จอดรถมาดูและถามว่า เป็นอะไร ฉันจึงเล่าเหตุการณ์ให้เขาฟัง เขาบอกว่า ไม่เป็นไรหรอก มันตายแล้ว แล้วเขาก็หิ้วร่างของมันไปไว้ข้างทาง และใช้ใบไม้กวาดกองเลือดออกจากถนน ส่วนฉันก็ได้แต่ยืนมอง เพราะทำอะไรไม่ถูก แล้วชาวบ้านอีกสองคนก็มา และซักถามเรื่องราว ฉันจึงถามหาเจ้าของของมัน เขาจึงบอกว่าคงเป็นหมาของเจ้าของสวนแถวนี้แหละ ไม่เป็นไรหรอก ทำยังไงได้ มันตายแล้ว นั่นสินะ มันตายแล้ว จะทำยังไงได้ ฉันได้แต่กล่าวขอบคุณในความมีน้ำใจของเขา และจากมา ฉันรีบโทรหาแม่และเล่าเรื่องราวให้แม่ฟัง แม่บอกไม่เป็นไรหรอก เราก็ทำบุญให้มันและขออโหสิกรรมเอา และบอกให้ฉันขับรถกลับบ้านช้า ๆ หลังจากที่วางสาย น้ำตาของฉันก็ไหลซึมออกมา ฉันเสียใจ.....นี่ฉันทำให้หมาตัวนึงต้องตายหรือ ฉันจึงขับรถช้ามาก และระมัดระวังมาก แต่ระหว่างทางนั้นเอง...... ก็ยังมีชาวบ้านปั่นจักรยานปาดหน้าฉันไป ถ้าฉันขับเร็วปกติ ถ้าฉันไม่ชนเจ้าหมาเคราะห์ร้ายตัวนั้น ไม่แน่ ชาวบ้านคนนี้อาจเป็นคนที่ถูกฉันชนก็ได้ ออกถนนใหญ่แล้ว ฉันยังขับรถแค่ 60 ความตกใจ ความกลัว ความเสียใจ ทำให้ฉันไม่กล้าที่จะขับรถเร็ว ฉันถึงบ้านเวลา ห้าโมงครึ่ง ทั้งที่ปกติ ห้าโมงก็น่าจะถึงแล้ว พ่อกับแม่มาูดูรถ เมื่อเห็นว่าไม่เป็นอะไร พ่อจึงบอกว่า แสดงว่าขับไม่ค่อยเร็ว ถ้าพ่อขับกันชนข้างหน้าคงแตกไปแล้ว แล้วฉันกับแม่ก็ออกไปตลาด ก็เจอเหตุการณ์รถปาดหน้าอีกสองครั้ง นี่ถ้าฉันไม่ชนหมาตัวนั้น ก็คงชนแถวนี้แน่ๆ วันนี้ฉันคงมีเคราะห์จริงๆ ที่ชนหมา ก็ถือว่าฟาดเคราะห์ไป พรุ่งนี้ที่โรงเรียนทำบุญครบรอบวันสถาปนาโรงเรียน ฉันจะตักบาตรอุทิศส่วนกุศลไปให้นะ อโหสิให้ฉันด้วย เจ้าหมากลางสวน 9月23日 ไม่หรอกครับ..ผมไม่สนหรอกครับว่าใครจะไปรักใคร....ไม่ได้ชักไม่ได้ชวนให้ไทยมารักไทย ถ้าอยู่ในสนามรบต้องมีปืนที่ชักไว...แต่ถ้าอยู่ในสนามชีวิตต้องวิปริตกันต่อไป . . ฟังเพลงนี้แล้วรู้สึกอิสระดีนะ ใครจะเป็นยังไง อะไรจะเปลี่ยนไปยังไง...ก็ไม่สน การที่เราไม่สนใจอะไรมันก็มีทั้งส่วนที่ดีและไม่ดี ที่ดีคือ เมื่อไม่สนก็ไม่ต้องคิดอะไร ปล่อยให้มันเป็นไปเรื่อย ๆ ตามแต่ที่มันจะเป็น ที่ไม่ดีก็คือ สายตาที่คนอื่นมอง และความคิดที่คนอื่นมีต่อเรา .........แต่ ในเมื่อไม่สน แล้วจะไปแคร์อะไร .............................................................................. ร่ายมาซะยืดยาว สรุปแล้วจะเขียนอะไรล่ะเนี่ย ไม่รู้ รู้แต่ว่าวันนี้อยากเขียน พอจะสอบขึ้นมาทีไร....ชอบหาเรื่องอื่นที่มันไม่ใช่การอ่านหนังสือมาทำอยู่ตลอดเวลา คิดดูสิ ไม่สนแม้กระทั่งการเรียน...เห้อ อยากนั่งฟังเพลง อยากนั่งเล่นเน็ต อยากทำอะไรไร้สาระ อยากไปหมด ตอนนี้....งานที่ต้องรายงานเหลืออีกวิชาเดียว รอมา 3 อาทิตย์แล้ว หลอกให้ตื่นเต้นแล้วก็ยังไม่ได้รายงาน การสอบในเทอมนี้ เหมือนไม่มีอะไรให้อ่านมาก เพราะเป็นวิชาที่เก็บคะแนนอยู่เรื่อย ๆ และเป็นวิชาที่เกิดจากความเข้าใจ ไม่ใช่ความจำ 555+ หาเรื่องเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว ยังไงก็เถอะ อย่างน้อย อะไรที่คิดว่าหนักหนาก็ได้ผ่านไปหลายอย่างแล้ว มีทั้งดีและไม่ดีปะปนกันไป และนั่นก็ถือเป็นประสบการณ์ ไม่มีใครทำอะไรดีไปทุกอย่างหรอก . . อย่างมากก็ได้เพียงแค่เสมอ :D 3月31日 ย้อนเวลา. . . อยากจะย้อนเวลา กลับไปช้าๆ ย้อนเวลา กลับไปอย่างเดิม ให้เป็นเหมือนวันทั้งวันช่างสดใส เราทั้งสองจะลองเลือกทางก้าวไปและไม่สนใจอะไรทั้งนั้น อยากจะถามอะไร ไม่เคยสงสัย ถามอะไร ไม่เคยระแวง ต่างก็รู้ว่าใครคิดอย่างไร เราทั้งสองยังมีแต่ความเชื่อใจ และไม่สนใคร อะไรทั้งนั้น ฉันแค่ต้องถามหน่อยถามว่าเธอยังรู้สึก ว่ารักของเรายังเหมือนเก่า อีกไหม ในตอนนี้ ฉันแค่ถามหน่อย ถามให้ตรงความรู้สึก ว่ารักของเรายังเหมือนเก่า ไม่อยากให้เรา ........เหลือแค่เพียงความทรงจำ......... ไม่ได้ต้องการจะสื่ออะไรหรอกนะ นี่คือเพลงใหม่ของ scrubb นั่นเอง ชื่อเพลงว่าย้อนเวลา เสียงพี่เมื่อยยังเรื่อยๆเหมือนเดิม ได้ข่าวมาว่า จะออกอัลบั้มใหม่ประมาณเดือนมิถุนานี้ ดีใจจริง ๆ ในที่สุดสิ่งที่รอคอยมานานก็มาถึง อิอิ แคนั้นยังไม่พอ วงอื่น ๆอย่าง friday crescendo groovrider และ flur ก็จะออกอัลบั้ม ในอีกไม่นานนี้เช่นกัน เข้าไปฟังเพลงนี้กันเลยดีกว่า http://www.myspace.com/myscrubb 3月24日 กระต่ายกับเต่า ออกเดินทางแล้วกระต่ายกับเต่าก็ออกเดินทาง.... แต่มันไม่ได้แข่งกันอย่างในนิทานหรอกนะ เพราะมันเป็นเพื่อนกัน มันจึงไปพร้อมๆกัน ต้นทางคือสถานีี้รถไฟนครปฐม ปลายทางคือบ้านชะอำ ความจริงอยากไปให้ไกลกว่านี้ แต่ทำไงได้ก็มีกันอยู่ 2 คน ออกเดินทางในวันเสาร์ที่ 18 มี.ค. 50 เป็นครั้งแรกที่เดินทางโดยรถไฟอย่างจริงจัง นั่งรถไฟไปทะเล... อะไรจะดีไปกว่านี้ ...เวลาผ่านไปเกือบ 3 ชั่วโมง เราก็มาถึงที่หมาย หาที่พักและเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วก็มาที่ริมหาด หาที่นอนชมวิว เดินผ่านไปหลายร้านก็ไม่มีใครสนใจ ที่อยู่ติดทะเลก็มีแต่โต๊ะใหญ่ ๆ มาสองคนก็เงี้ย นั่งโต๊ะใหญ่ไม่ได้ จนไปหยุดอยู่ที่ร้านหนึ่ง ก็มีเสียงเรียกให้นั่ง "น้องๆ เปลผ้าใบมั้ย คนละ 20 บาท มา 2 คนก็นั่งได้นะ" "ข้างหน้าได้มั้ยคะ" "ได้สิ" แล้วเราก็เจอที่สำหรับเรา คราวนี้แหละ หน้าสุดเลย "พี่ๆ นั่งได้ถึงกี่โมงคะ" "นั่งได้ตลอดเลย....แต่พรุ่งนี้น้องต้องลุกนะ" ว้า รู้งี้ไม่น่าหาที่พักเลย นอนริมหาดไปเลยดีกว่า เหล่าแม่ค้า เยาวชนค้า ต่างเร่เข้ามาขายสินค้าของตัวเอง ทั้งกุ้งชุบ ปูชุบ ส้มตำ ยำหอย เราซื้อหมด จะกินหมดกันมั้ยเนี่ย " เดินตามมาตั้งแต่นู่น เห็นมากัน 2 คน ไม่เห็นลงที่ไหนซักที ช่วยป้าซื้อหน่อยนะ" แม่ค้าขายกุ้งเผาบอกว่างั้น เราก็นะ อุตส่าห์เดินตามมา เลยช่วยซื้อ แทนที่จะได้นอนเปล ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ริมหาดเราจึงง่วนอยู่กับการกิน พอแดดเริ่มจาง เราก้ลงไปเล่นน้ำกัน แต่ไม่นาน เต่าก็รีบเดินขึ้น เราก็งง เป็นไรของมันวะ "สงสัยกูจะโดนแมงกะพรุนว่ะ" อ้าวซวยแล้วสิ ทำไงดีล่ะ ไปถามตรงที่พักเค้าบอกให้ไปที่จุดบริการ พอไปจุดบริการ เค้าบอกให้ไปอาบน้ำก่อน โถ เต่าผู้น่าสงสาร แล้วมึงกับกูจะเดินมาทำไมเนี่ย เพื่อไม่ให้เสียเเที่ยว เราจึงขอยาคุณตำรวจห่อใส่ทิชชู่กลับมา เท้าเต่าเริ่มบวมแดง และปวด เจอดีแล้วมั้ยล่ะ นี่แหละประสบการณ์ที่ไม่มีวันลืม อาบน้ำ อาบท่าเรียบร้อยแล้ว เราก็ออกหา(อาหาร)กิน และท่องราตรี เช่าจักรยาน มาปั่น หาที่กินข้าว มองไปที่ริมหาด เห็นใคร ๆเค้านั่งกัน ก็อยากจะนั่งบ้าง ก็ได้แต่คิด ต้องเจียมตัวไว้ เพราะมาแค่ 2 คน สุดท้าย ก็กลับไปกินข้าวใกล้ๆที่พัก ไหน ๆก็ไหน ๆแล้ว มาทะเลทั้งที ก่อนขึ้นห้อง ขอซื้ออะไรขึ้นไปหน่อย ไฮนาเก้น 2 ขวด เลย์ และถั่ว ณ ริมระเบียง นิรันดร์รีสอร์ท ชิวดีจริงๆ เช้าวันใหม่แล้ว ได้เวลาที่เราจะต้องเดินทางกลับ ไปรอรถไฟที่สถานี้บ้านชะอำ เห็นรถขบวนหนึ่งผ่านไป ธนบุรี-หลังสวน รถไฟขบวนนี้มุ่งหน้าลงใต้ กระต่ายกับเต่าคุยกันว่า นั่นคือครั้งต่อไป แต่ไม่ใช่แค่ 2 คน...... 2月9日 สุขใจ เมื่อคืนนี้ ที่ตึกส้มมีงานศึกษาราตรี เป็นงานแสดงดนตรีที่คณะเราจัดขึ้น
ใครจะมาเล่นก็ได้ และมีแขกรับชิญด้วย นั่นคือ พี่โช lullaby
เราไปถึงประมาณ 3 ทุ่ม Folk song จบไปแล้ว
วงของยิ่งเศิกกำลังเล่น มาไม่ทันเพลง ไม่แน่นอน กับฝากที เสียดายมาก
แล้วก็เป็นวงของคณะอื่น สงสัยจะเป็นแฟนพันธุ์แท้บิ๊กแอส เล่นเพลงบิ๊กแอสล้วนเลย
แล้วก็วงน้องตี๋ เล่นเพลงหากินอีกตามเคย
ต่อด้วยวงของหมูหวาน เล่นเพลง Yellow กับ In my place ของ ColdPlay ด้วย
แล้วก็มาถึง วงเด็ดๆซะที the girl in green วงพี่เว้ง ได้มือเบสระดับชาติมาด้วย
มือพลิ้วมากๆๆ ฉันไม่รู้จะรักเธอนานเท่าไร นาฬิกา ฮอร์โมน และเพลงของวงพี่เค้า
ทุกเพลงสุดยอดมาก โดยเฉพาะฮอร์โมน มือเบสโชว์ได้เจ๋งจริง ๆ
แล้วก็เป็นวงของอักษรอีก 2 วง เล่น โรคจิต ด้วย นอกนั้นสากลล้วน ฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่โคตรชอบเลยอ่ะ
รู้จักอยู่เพลงเดียว Take me out - Franz Ferdinand
สุดท้ายปิดด้วยวงของพี่โช เสียงพี่แกเพราะมาก แล้วเพลงที่เลือกมาเล่นก็ชอบหมดเลย
ไม่ผิดหวังที่อยู่ดูจนดึก คนอื่น ๆกลับกันเกือบหมดแล้ว เหลือแต่พวกรอเก็บของ ก็เพื่อน ๆเราทั้งนั้นแหละ
เลยไม่มีไรต้องกลัว นอกนั้นก็เป็นเพื่อน ๆพี่ ๆ ของวงที่เล่น ไหน ๆก็มาแล้วเลยดูจนจบซะเลย
แล้ววันนี้ ความสุขเล็กๆน้อย ๆก็เกิดขึ้น ในคณะที่ ความทุกข์ใหญ่หลวงกำลังรออยู่
วันนี้ไม่ได้อ่านหนังสือ และไม่ได้ทำงาน
ปิดเทอมนี้จะไปหัดเล่นกีต้าร์แล้วล่ะ 2月5日 ในโลกนี้มีคนอยู่ 2 ประเภทในโลกนี้มีคนอยู่ 2 ประเภท
ประเภทที่หนึ่งคือพวกที่ไม่คิดอะไรเลย
ส่วนอีกประเภทที่สองคือพวกที่คิดทุกอย่าง
ฉันเป็นคนประเภทแรก ทำอะไรเรื่อยๆตามใจ
พูดตรง ชอบก็บอกชอบ ไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ
รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกมาอย่างนั้น
แล้วฉันก็มาพบกับคนประเภทที่สอง
คิดเล็กคิดน้อยไปหมด
คำพูดทุกคำที่หลุดจากปากฉันโดยไม่ได้คิด
เธอคิด เธอเงียบ ฉันงง
การกระทำบางอย่างที่ฉันทำ
เธอโกรธ เธองอน เธอเงียบ
มีครั้งที่ 1 ก็มีครั้งที่ 2
แล้วจะมีอีกกี่ครั้ง
บางทีฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันแอบคิด
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราจะยังอยู่กันได้ไหม
เธอจะทนได้รึเปล่า และฉันจะทนได้ไหม
ไม่อยากให้ถึงวันนั้นหรอกนะ ฉันหวังว่าสักวันเธอคงหายดี
ขออย่าให้มีครั้งต่อไปเลย
...เพื่อนรัก....
2月2日 วันเวลาที่ล่วงเลยไปวันนี้ไปดู final score มา สนุกดี ได้อะไรหลายอย่าง
คิดถึงเพื่อน คิดถึงแม่ คิดถึงพี่ คิดถึงครอบครัว คิดถึงคนรอบข้าง
ชีวิตคนเรา มันก็เป็นแบบนี้เอง พ่อแม่เป็นผู้มีอิทธิพลในการตัดสินใจของลูก
ในขณะที่ลูกบางคน ทะเลาะกับแม่ตลอดเวลา
และอีกคนต้องทำเพื่อความหวังของครอบครัว
บางคนเอาแต่อ่านหนังสือเพื่อที่จะสอบEn
อีกคน อ่านหนังสือ ตั้งใจเรียนมากขึ้นเพื่อที่จะให้จบม.6
ทุกคนเคยผ่านมาทั้งนั้น ต่างกันที่ว่าแต่ละคนจะเลือกเป็นแบบไหน
สุดท้าย อนาคตก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของตัวเอง
ช่วงนี้เจอบ่อยนะ แต่ก็แค่นั้นแหละ เธอยังไม่เห็นฉันอยู่ดี
ฉันได้แต่มองเธออยู่ห่าง ๆ พอเธอใกล้เข้ามา ฉันก็ไม่กล้าเผชิญหน้า
เพราะอะไรนะ เพราะฉันรู้น่ะสิ ว่าถึงยังไงเธอก็ไม่มีวันมองเห็นฉัน
ในเมื่อตอนนี้ สิ่งที่เธอเห็น มีเพียงแค่เขาเท่านั้น
ฉันแสร้งทำเป็นไม่เห็นเธอ ทั้งที่ฉันตั้งใจจะพบกับเธอ
แล้วเราก็ไม่ได้พบกัน.......
1月26日 วันนี้ดีจังวันนี้อะไร ๆ ก็ดีไปหมด
เงินทุนออกแล้ว ไม่ต้องขอตังแม่แล้ว เย้ๆ
ทำตัวเป็นน้องสาวที่ดี พรุ่งนี้ต้องโอนเงินให้พี่ 2000
เจอคนที่อยากเจอ 2 ครั้ง หลังจากไม่ได้เจอหลายวัน
ยังไงก็รู้สึกดีนะ...ถึงจะเป็นการเจอที่ไม่ได้ทักทายก็ตาม
จะเห็นเรารึเปล่าก็ไม่รู้
พรุ่งนี้อบรมคอมอีกแล้ว
จะมีอะไรดีๆ อีกรึเปล่านะ
1月17日 โปรดใช้วิจารณญานในการชม4-5 วันที่ผ่านมา เวลาที่เรามีทั้งหมด หมดไปกับเรื่องวุ่น ๆทั้งหลายที่ผ่านเข้ามา
ไม่มีเวลาเป็นของตัวเองเลย
วันจันทร์ส่งงาน 2 ชิ้น วิจารณ์ล้วน ๆ
วันอังคารมีรายงาน ตอนบ่าย
พฤหัส ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ต้องไปซ้อมการแสดงทุกวัน
กว่าจะกลับหอก็ดึกดื่น แล้วจะเอาเวลาที่ไหนล่ะ
ซ้อมการแสดงมาแทบเป็นแทบตาย จากที่ไม่เคยทำเลยก็ดันต้องมาทำ
พอมาวันนี้ กลับมีคนมาบอกว่ามันไม่เหมาะสม
อ.ท่านหนึ่งผ่านมาเห็น แล้วโทรไปฟ้องอ.มณฑนา
ว่า.....มีเด็กมาเต้นยั่วยุ...เด้งหน้าเด้งหลังอยู่หน้าหม่อมหลวงปิ่น แลดูแล้วไม่เหมาะสม
วันนี้จึงต้องมาแสดงให้อ.มณฑนา ดูและอธิบาย concept ให้ฟัง
อ.ก็บอกว่าเข้าใจแต่ขอให้ปรับลงนิดนึง
เพื่อนที่เป็นพญานาค นางสุรา และพิษ โดนเข้าไปเต็ม ๆ ว่าแรงเกินไป
ทั้งที่ความจริงแล้ว มันคือการแสดงที่สามารถถ่ายทอดให้ผู้ชมรู้ได้ว่า พวกเขาคือสิ่งนั้น ๆ
หาได้มีเจตนายั่วยุใดๆทั้งสิ้น
แล้วลิเกล่ะ ไม่มีคำพูดส่อ..เลยหรอ แล้วทำไมเราจะแสดงไม่ได้
ทุกคนที่แสดงต่างตั้งใจฝึกซ้อมกันมาเต็มที่ และไม่มีใครยอมเปลี่ยนอะไรอีกแล้ว
งานมันไม่ได้มีในอีก 2 เดือนข้างหน้านะ วันพฤหัสนี้แล้ว
ถ้าจะให้เปลี่ยนขอไม่แสดงเลยดีกว่า
สุดท้าย เพื่อสันติ เราจึงต้องหาชุดที่มิดชิดมาสวมใส่
เพื่อความสบายใจของเราเองและหลาย ๆฝ่าย
แต่ทุกท่วงท่ายังเหมือนเดิม..ไม่เปลี่ยนแปลง
โปรดใช้วิจารณญานในการชม
1月8日 เชียงใหม่พืชสวนโลก
เดินทั้งวัน
ร้อน
ดอยอินทนนท์
เช้ามืด..เกือบตกรถ
หนาว
ดอยสุเทพ
ช้า
รออาจารย์
ถนนคนเดิน
ของสวย
ไม่มีตัง
ถึงไหนไม่รู้
ไม่มีคนบอก
ไม่ได้มาด้วยกัน
นั่งหลัง
นอนไม่หลับ
เมื่อย
บ่น
โดนว่า
กลับมอ
1月2日 เฮฮาปาร์ตี้...แฮปปี้ปีใหม่ย้อนไปเมื่อปีที่แล้ว วันที่ 30 ธันวาคม 2549 เป็นวันที่รอคอยจริงๆ วันนี้ที่ โรงเรียนมีงานคืนสู่เหย้า ตอนแรกก็เข้าไปโรงเรียนกับโอม แล้วก็แวะรับอาฉอยที่ปากทางเข้า ตอนประมาณบ่าย 3 มั้ง นัดเต่าไว้ว่าเจอกันที่โรงเรียน พอไปถึง ก็เจอมัน และเพื่อนอีก 5-6 คน ก็ไปเดิน ๆ ถ่ายรูปกัน โรงเรียนยังสวยเหมือนเดิม ต้นไม้เยอะไม่เปลี่ยนแปลง เจอรุ่นพี่หลายคนเลย ที่สำคัญเจออดีตสุดที่รักด้วย 55 ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ อิอิ พอตกเย็น คนอื่นเค้าก็กลับไปอาบน้ำแต่งตัวสวยกัน แต่เราไม่ได้ออกไป เต่ากับโอมออกไปส่งไอ้ดาว ส่วนเราก็นั่งรออยู่กับฉอย ตุ๊กตา หวาน เต้ง ต่อ แคท ตกกลางคืน เพื่อนมาจากไหนไม่รู้เต็มไปหมด ตอนแรกนึกว่ารุ่นเราจะมีไม่ถึง 2 โต๊ะ แต่ที่ไหนได้ รุ่น 7 ของเราก็มีกันถึง 7 โต๊ะด้วยกัน ก็ถือว่าเป็นที่น่าพอใจ แล้วก็ถ่าย ๆๆๆๆๆรูปกัน เราไม่ได้เอากล้องไปเลยใช้ Mobile camera เอาหน้าไปแนบ ๆกับเพื่อนแล้วถ่ายมา น่าเสียดายไม่มีรูปหมู แต่เดี๋ยวค่อยไปเอามาจากกล้องเพื่อนวันหลังก็ได้ พี่ตั้นทำเราโดนแซวตลอดงานเลยก็เรื่องพี่ชายที่ไม่ยอมกลับบ้าน นะสิ ก็ที่จริงจริงแล้ว เรากับมันกลับมาบ้านพร้อมกัน วันที่ 29 แต่พอถึงมุกปุ๊บพี่แกไม่ยอมกลับ บอกจะไปนอนบ้านติ้ง ซึ่งมันเป็นเพื่อนเรา แล้วมันก็ไปกินเหล้าเมาแล้วทำท่าชินจัง ทำอะไรรั่ว ๆอีกหลายอย่างให้เพื่อน ๆ เราดู ติ้งแอนด์เดอะะแกงค์ ก็เลยมาเผาให้เราฟัง แล้วพอมาโรงเรียน ก็ขึ้นไปเล่นกีต้าร์ซะด้วย ทีนี้แหละ ทั้งงานเลย แซวกันไม่เลิก แต่ก็สนุกดีนะ แอบไปถ่ายรูปกับคนนั้นมาด้วย มัวแต่เขิน ไหว้ก็ไม่ได้ไหว้ ทักก็ไม่ได้ทัก ถ่ายอย่างเดียว ก็เพื่อนเค้าเยอะขนาดนั้น ไม่กล้าคุยด้วยหรอก ขอบ่นนิดนึง เสียตังไป 400 แต่อาหารไม่สมกับ 400เลย นี่หรอโต๊ะจีน มันจีนปนลาวมากกว่ามั้ง... หลังงานเลิกประมาณ 5 ทุ่ม กว่าๆ ออกจากโรงเรียนกะว่าจะไปต่อบ้านติ้งกัน ออกมาได้นิดเดียวรถโอมดันเสีย เครื่องดับแล้วสตาร์ทไม่ติด ดีที่ขากลับ ต้นกับซอลมาด้วย เลยช่วยกันเข็ญไปตรงด่านตรวจ แล้วพ่อโอมก็มา พยายามซ่อม ๆๆๆทุกวิถีทางก็ยังไม่ติด ตี 2 เราเลยโทรให้พ่อมารับ เพราะรถพ่อโอมเป็นรถกระบะขืนนั่งไปแข็งตายแน่ ๆ สรุปทุกคนก็กลับรถพ่อเรา พี่ตั้นก็ยังไม่กลับบ้าน 31 ธันวาคม 2549 วันนี้เป็นวันของเพื่อนวัยเด็กนั่นคือเพื่อนสมัยประถม ก็ไปเค้าดาวน์กันที่เถียงนาน้อยของท่านโอ๊ต ก็ไม่ใช่เถียงนาหรอก แต่เป็นบ้านที่อยู่กลางนาแค่นั้นเอง บรรยากาศดีมาก ๆ ไม่มีบ้านคนเลย ไม่ต้องเกรงใจใคร มีแค่ 14 ชีวิตนี้เท่านั้น วันนี้กินสุกี้กับแจ่วฮ้อนกัน แล้วก็กินแอลกอฮอล์ไปนิดหน่อยกินมากไม่ได้เดี๋ยวที่บ้านว่า แต่ก็เหมือนไม่ได้กินเลย ทั้งที่ก็หลายแก้วอยู่เหมือนกัน แต่ก็ดีแล้วแหละเมาที่บ้านมันไม่ดี โอ๊ตก็เล่นไม่เลิก บอกว่าวันนี้ไม่ใช่งานปีใหม่ แต่เป็นงานแต่งเรากับมัน 55+ ไม่รู้จะเล่นไปถึงเมื่อไหร่ ไอ้เพื่อนคนอื่นก็บ้า เล่นกันหมด แย่งกันเข้าไป นี่ถ้าชีวิตจริงมีคนมาแย่งกันอย่างนี้มั่งก็คงดีนะ^_______^ เที่ยงคืนแล้ว แต่ไม่มีใครเค้าดาวน์ลืมกันหมด จนเลยมา 5 นาที ถึงจะนับกัน 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 Happy New Year 2007 แล้วก็กินเค้กที่แม่ไอ้กบอุทิศมาให้กัน ตี 2 ได้เวลากลับบ้านแล้ว ให้โอ๊ตไปส่งที่บ้าน กลับมาแม่ยังไม่นอน คงรออยู่แหละ แอบกลัว ๆเหมือนกันจะได้กลิ่นรึป่าว แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น 1 มกราคม 2550 วันนี้รวมญาติผูกแขนย่า แล้วก็ได้คืนด้วย รวมแล้ว 1900 เลขสวยๆ ดีจังมีตังไปเที่ยวเชียงใหม่แล้ว หุหุ ตอนเย็นไปบ้านตา ก็ไปกินๆๆ วันนี้กินทั้งวันเลย เวลาไม่กี่วัน แต่ได้เจอคนมากมาย มีความสุขจัง ขอให้ปีใหม่มีแต่เรื่องดี ๆเข้ามาเถอะ สาธุ..............
12月24日 ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ยังทำให้เราได้รู้จักกันในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา
เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้ และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน มากกว่าการได้รับรู้ความจริง การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า... เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4... และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า... ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย แต่โปรดจำไว้เถอะว่า หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้... ก็จงชอบต่อไปเถอะ การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม "การตัดใจ"ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยาม ที่คุณได้สบตาเค้า กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า อันไหนมันหนักหนากว่ากัน อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป... อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้... อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป แต่ก็ยังได้พบ... ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป... ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน 12月13日 What happen!!!คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด คิด
ทำไมมันหลอนขนาดนี้
ตั้งแต่วันนั้นแล้ว
เป็นมาทุกคืนเลย
นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
แล้วเราจะรู้จักกันได้ยังไง
ทำยังไงดี
รึว่า มันถึงเวลาแล้ว ที่เราต้องทำอะไรซักที 12月7日 รีบใช้ซะ...ก่อนที่จะไม่มีโอกาสหลายวันมานี่ เป็นอะไรไม่รู้ ว่างจัด อัพสเปซทุกวัน
วัน ๆไม่ทำอะไร เรียน กลับหอ อ่านการ์ตูน กินข้าว เล่นเน็ต นอน
ชีวิตวนเวียนอยู่แค่นี้.......แต่ก็ดีนะ
ที่จริงงานก็มีนะ แต่ยังไม่อยากทำ เพราะยังไม่ลนก้น มันไม่ตื่นเต้น
ขอใช้ชีวิตชิว ๆ ตอนที่มีโอกาสหน่อยแล้วกัน
เดี๋ยวจะไม่มีเวลาแล้ว เพราะว่า.......................
มันกลับมาแล้ว การไปร.ร. คราวนี้เป็นร.ร.สาธิต เด็กโคตรโหด โดนเหยียบแหง
ยังไม่รู้หรอกว่าต้องทำอะไรวันไหน แต่ต้องไปหาอ.ที่ร.ร.ก่อน ตั้ง 4 คนติดต่ออะไรเองหมด
ทำไมมันยุ่งยากอะไรอย่างนี้เนี่ย นึกแล้วเศร้า โอ้ย ซอยค่อยแหน่ -*-
เวลาเป็นสิ่งมีค่า จงใช้ทุก ๆนาที ให้คุ้มค่าที่สุด อยากทำอะไรก้รีบทำซะนะทุกคน
12月6日 เหงา......เคยรู้สึกไหม เวลาไม่มีใครแล้ว จะมองไปทางไหน ไม่มีใครให้พูดจา
ไม่มีเลยสักคน จะหันมามองและเข้าใจ คนๆ นี้ที่มันไม่มี อะไร นี่คือเหงา นี่แหละเหงา นี่คือความจริงที่ได้เจอ
เจ็บปวดทรมานลึกลงข้างในใจ โอ้ความเหงา มันช่างหนาว มันช่างยาวนานและทุกข์ทน รอคอยใครบางคนมาหยุดมัน มันจะอีกนานไหม เวลาคงไม่หยุดแล้ว
เวลาจะพาคนไหน ให้ผ่านให้พ้นเข้ามา ไม่มีเลยสักคน จะหันมามองและเข้าใจ
คนๆ นี้ที่มันไม่มี อะไร ถ้าจะถามว่าฟังเพลงนี้ครั้งแรกเมื่อไหร่
คงตอบได้ว่า เมื่อ ประมาณ 3 ปีที่แล้ว
ความรู้สึกตอนนั้นที่ฟังเพลงนี้ มันเหงาจริง ๆ
รุ้สึกชอบเพลงนี้มาก เพราะมันตรงกับความรุ้สึกเรา
แต่ 1 ปีให้หลัง เราก็ไม่ได้ฟังเพลงนี้อีกเลย
จนกระทั่ง เมื่อวาน ได้ยินเพลงนี้ ขณะที่อยู่ในโรงหนัง
ถึงแม้ช่วงเวลาจะเปลี่ยนช่วงเวลาจะเปลี่ยน
แต่เพลงนี้ก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนเดิม
นั่น คือ
เหงา
รอคอยใครบางคนมาหยุดมัน 12月5日 เพื่อนของเราชื่อความเหงาอยู่คนเดียวอีกแล้ว เพื่อนกลับบ้านกันหมด ตั้งแต่วันพฤหัส ส่วนเรา ตอนแรกอุตส่าห์ตั้งความหวังไว้ว่า จะได้ไปภูกระดึงในช่วงวันหยุดนี้ ตอนแรกเพื่อนก็บอกไปๆๆ แน่นอนแต่...เหตุการณ์กลับไม่เป็นไปตามนั้น เนื่องมาจาก เพื่อนอ้างว่า 1. ยังไม่หนาว 2. ไม่สามารถขออนุญาตพ่อกับแม่ไปได้ 3. ไม่ว่าง เห้อ.. อุตส่าห์ขอพ่อกับแม่ได้แล้ว สุดท้าบก็จบ แล้วชีวิตนี้จะได้ไปมั้ยเนี่ย ฉันอยากเป็นผู้พิชิตภูกระดึงงงงงง….. หลังจากแผนการณ์ล้มเหลว แล้วหยุดยาว ๆ แบบนี้เราจะทำอะไรดีล่ะ จะเข้ากรุงไปหาเพื่อนก็ไม่มีตัง จะกลับบ้านก็รู้สึกว่าเพิ่งจะมาเอง เลยตัดสินใจว่าอยู่หอดีกว่า จากนั้นก็มุ่งหน้าเข้าสู่ห้องสมุด เพื่อจะหาอะไรมาอ่านแก้เหงาแล้วสิ่งที่ได้มาคือ The Davinci Code หนังสือที่ออกมานานแล้ว ดังเป็นพลุแตก แต่ไม่ได้อ่านซักทีใช้เวลาอ่านไป 2 วัน อ่านแบบเอาเป็นเอาตายมาก ๆ วางไม่ลงจริง ๆ ลึกลับซับซ้อน ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ นี่มันความจริงหรือนิยายกันแน่ น่าเชื่อถือไปหมด ศาสนาคริสต์มีเรื่องอย่างนี้จริงหรอ ถ้าไม่จริง แล้วทำไมดาวินชีต้องวาดภาพ ออกมาอย่างนั้นนะ
อ่านดาวินชีจบแล้ว ก็ไปเช่า ป๋าอัจฉริยะ และอะเดย์เล่มล่าสุด มาอ่าน ป๋าอัจฉริยะ เป็นเรื่องเรื่อยๆ ที่อ่านยังไงก็ไม่เบื่อ เพราะมีเรื่องเล็ก ๆน้อย ๆของป๋าให้ประทับใจอยู่ตลอดเวลา ส่วน อะเดย์ เล่มนี้ เห็นปกสวยดีเลยเช่ามาอ่าน พออ่านข้างในแล้วก็เกิดอาการอยากได้ หนังสือที่เค้าเอารูปมาขึ้นปกซะงั้น ภาพสวยเนื้อหาดี น่าเก็บ อ่านอะเดย์จบ ก็นึกขึ้นมาได้ว่า เรามีหนังสืออีกเล่มที่ซื้อมาแล้วอ่านค้างอยู่ ชื่อเรื่องว่า ความสุขของกะทิ เรื่องนี้ได้ซีไรท์ด้วย แล้วก็ต้องเขียนแนะนำหนังสือเล่มนี้ส่งอาจารย์ ก็เลยอ่านเรื่องนี้ต่อ กว่าจะจบก็ปาเข้าไปตีสี่กว่า ๆ นั่นแหละเราถึงได้นอน แล้ววันรุ่งขันเราก็ไปหาซื้อมาจนได้ หลังจากติดใจจากเมื่อคืน หนังสือนี้มีชื่อว่า A Chance of Sunshine หรือ ดวงตะวันส่องฉาย ในภาคภาษาไทย เป็นหนังสือ ที่คนเขียนเป็นคนไต้หวัน ชื่อว่าจิมมี่ เลี่ยว แปลโดย ปราย พันแสง แล้วก็กลายมาเป็นหนังเรื่อง ผู้หญิงเลี้ยวซ้ายผู้ชายเลี้ยวขวา ...... เขาเป็นนักดนตรี เธอเป็นนักเขียน ทั้งสองอาศัยอยู่ในอพาตเมนท์เดียวกัน แต่ไม่เคยเจอหน้ากันเลย เนื่องจากว่า เธอมักจะเลี้ยวซ้าย และเขามักจะเลี้ยวขวา จนกระทั่งวันหนึ่ง บางสิ่งอันอ่อนหวานเกิดขึ้นกับเขาทั้งสอง ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง แต่แล้วชะตากรรมก็ย่างกรายพัดผ่านชีวิตทั้งสองให้เป็นเครื่องเล่นของความบังเอิญ รอโอกาสนำพาพวกเขาได้พบกันอีกครั้ง
บางที การอยู่คนเดียวหลาย ๆ วันแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ถึงแม้จะเหงาไปบ้าง แต่มันก็ทำให้เรารู้จักโลกกว้างขึ้นผ่านเพื่อนที่ดีที่สุด นั่นก็คือ หนังสือ 11月20日 ช่วงเวลาแห่งความสุขผ่านไปแล้วกับช่วงเวลาแห่งความสุข หลังจากไป Fatfest6 เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ได้ดูหลาย ๆวงเล่น ได้เจอศิลปินมากมาย เดินชนกันไปมามีความสุขจริง เจอใครบ้างก็ดูได้จากรูปกันเลย แม้จะซื้อของจนหมดตัวเกือบไม่มีตังกลับ แม้จะเหนื่อยแทบสิ้นชีพ แต่ก็ถือว่าคุ้ม เพราะได้อะไรมามากมาย สำหรับบูธที่ไปบ่อยสุดก็คือ Smallroom ตกหลุมรักเข้าอย่างจังเลย ซื้อเสื้อ Slur มาตัวนึง ได้ลายเซ็นเย่+บู้ แล้วก็ซื้อเสื้อสมอลรูมมาอีกตัว เซ็นซะเกือบหมดค่าย 55+ ส่วนซีดีปีนี้ไม่ได้ซื้ออะไรมาก ซื้อแค่ Tattoo Colour กับ Smallroom001 <<<อันนี้อยากได้นานแล้ว และที่ขาดไม่ได้มางานแฟตก็ต้องมีเสื้องานแฟตสิ ก็เลยซื้อไปอีก 2 ตัว ของตัวเองตัว อีกตัวฝากพี่ชายสุดที่รัก เป็นน้องที่ดีจริง ๆ อิอิ เพลงนี้ผมแต่งให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่เค้าจะแต่งงานวันนี้ หวังว่าแฟนผมคงไม่ว่าอะไรนะครับ กลับมาได้รึเปล่า....กลับมาหาฉันทีได้ไหมคนดีหากว่าใจของเธอ...ไม่ได้เปลี่ยนไป..ก็ให้โอกาสฉันอีกจะได้ไหม..ได้โปรดอย่าทิ้งรักไปเลย พี่บอย ฟังแล้วขนลุกเลยอ่ะ พี่เป็นผู้ชายที่โรแมนติคจริงๆ ขอบคุณ Smallroom ที่สร้างงานดีๆให้เราฟัง ขอบคุณ Slur ,Lemon Soup, Paradox, Slotmachine,Flure, Goose ที่ทำให้เราสนุกได้แม้อยู่ในนรก สุดท้ายขอบคุณพี่บอยที่ยังโรแมนติคเสมอ 11月9日 วันสุดท้ายแล้วสินะวันนี้ จะได้อยู่บ้านวันสุดท้ายแล้ว หลังจากที่อยู่มานานถึง 1 เดือน
กลับมาบ้านรอบนี้ไม่ได้เจอเพื่อนเลยซักกะคน..
ตอนที่เค้ามากัน ดันขี้เกียจออกไปเจอ
สุดท้ายเค้าก็กลับไปเรียนกันหมดละ
ทิ้งให้เรานั่งเซงอยู่บ้านคนเดียว
อยากเจอเพื่อนๆจังเว้ย
เห็นว่าสิ้นปีนี้ที่โรงเรียนจะมีงานคืนสู่เหย้า
จะได้เจอเพื่อนเยอะๆก็คราวนี้แหละนะ
แต่เพื่อนเราจะมีใครมาบ้างนะ ทั้งเพื่อนที่ห้อง เพื่อนที่หอ อยากเจอหมดแหละ
อยู่บ้านเฉยๆมันเบื่อจริงๆนะ แต่พอรู้ว่าจะต้องกลับไปเรียน
มันเบื่อยิ่งกว่า เมื่อไหร่จะจบซะทีน้อ
เย็นนี้ก็ต้องนั่งรถกลับเองอีกแล้ว ที่จริงไม่อยากกลับเองเลย
แต่ก็ต้องกลับเพราะเราเลือกเองนี่
เป้าหมายที่แท้จริงก็คือจะไป Fatfest6 นั่นเอง 55
เพราะถ้าแม่ไปส่ง(ต้องกลับวันเสาร์)มีหวังไม่ได้ไปแน่
fatfest นอกจากจะทำให้เราได้สนุกกับคอนเสิร์ตและเลือกซื้อของมากมายแล้ว
สิ่งที่ได้จากงานนนี้อีกคือ ได้เจอเพื่อนเก่า มันเหมือนงานรวมญาติเลยล่ะ
เสาร์นี้แล้วสินะ เราก็จะได้ไปแล้ว วงที่อยากดูก็มี
Yarinda,YMCK,Lemonsoup,Slur,Goose
ส่วนวันอาทิตย์ก็มี Boy Trai, Sqweez Animal,Save da last piece,Monotone Group
Tattoo colour(วงนี้พี่ตั้นเชียร์มาก เพราะมันรู้จัก) Scrubb,Penguin Villa and JJ,
Slot machine,Paradox,Flure และอีกมากมาย
ที่จริงวงที่อยากดูเล่นวันอาทิตย์เยอะมาก แต่เราจะได้ไปวันอาทิตย์รึเปล่ายังไม่รู้เลย ต้องหาผู้ร่วมชะตากรรมก่อน
พอแค่นี้ก่อนแล้วกันวันนี้ แล้วเจอกันที่FatFest นะทุกคน^_^
9月28日 มันจบแล้วในที่สุด เราก็เป็นเหมือนเดิม
หลังจากที่ลองคบกัน อาทิตย์กว่า ๆ
ทำให้เรารู้ว่า เรากับเค้าคงไม่ได้เกิดมาคู่กัน
เราไม่มีอะไรเหมือนกันเลย เราต่างกันเกินไป
ถึงเค้าจะชอบเรา และเราเองก็ชอบเค้า
แต่ที่เราชอบ เราชอบที่เค้าร้องเพลงต่างหาก
มาคิด ๆ ดูแล้ว เหมือนเราจะเอาเปรียบเค้าด้วยซ้ำ
ที่ไม่ได้ชอบเค้าที่ตัวตนจริง ๆ แล้วมาคบกันเพื่อ ..อะไร
คิดซะว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาอาทิตย์กว่า ๆ มันเป็นช่วงเวลาที่ดีนะ
ไม่ใช่ว่าไม่มีความสุข แต่...มันก็แค่นั้น
เรายังคิดอยู่ตลอดเวลาว่า นี่เราคิดถูกหรือคิดผิด
ตอนนั้นเราอาจจะแค่อยากเอาชนะ คน ๆหนึ่งก็ได้
พอมาคิดดูมันก็ใช่.... ดูเป็นคนไม่ดีเลยนะ..ที่ทำแบบนี้
.....เลยต้องตัดสินใจอีกรอบ
พูดออกไปเมื่อมีโอกาส และเราก็ได้พูดไปแล้ว
มันไม่ควรจะจบเร็วแบบนี้...แต่ถ้าปล่อยให้นานไป ก็จะยิ่งถอนตัวลำบาก...เราคิดดีแล้วใช่มั้ย
คนอื่นที่รู้คงจะงงกันไปตาม ๆ กัน
ก็เห็นคบกันอยู่ดี ๆ ...แต่ทำไมเราตัดสินใจแบบนี้
ก็นั่นแหละนะ...ความคิดคนเรามันเปลี่ยนได้
ไม่ต้องไปห่วงว่า ถ้าเค้าไม่มีเราแล้วจะไม่มีคนอื่น
ก่อนที่เค้าจะมาเจอเราเค้าก็คบคนอื่นมาก่อนแล้ว
คนที่ชอบเค้าก้มีอยู่เยอะแยะ...เรามันก็แค่คนหนึ่งที่ผ่านมา
แล้วเราจะมัวห่วงอยู่ทำไม.....ทำตามใจตัวเองดีกว่า
บทเรียนนี้สอนให้รู้ว่า
ทำตามใจตัวเองดีที่สุด เพราะถ้าห่วงคนอื่น ตัวเองนั่นแหละที่ลำบากใจ
ยังไงซะ ก็ถือว่ามันคือช่วงเวลาดี ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
เป็นความสุขเล็ก ๆน้อย ๆ เท่านั้นเอง..
.
.
.
.
.
.
.
.
.....แล้วเราก็กลับมาสู่โลกแห่งความจริง.....
|
|
|
